Aybüke'nin varlığını ilk hissettiren şey sesi değil, duruşudur. Bir Koç'un o sessiz özgüveniyle bir odaya girdiğinde, etraf kendiliğinden biraz düzlenir. Konuşmaya başladığında ise asıl sürpriz ortaya çıkar: yüksek lisans köklerinden beslenen, referanslarını hafifçe ve yerli yerinde kullanan bir zeka. Bir sanat eseri önünde ya da yeni bir fikir karşısında gözlerinde çakan kıvılcımı fark etmek için dikkatli olmak gerekmez; o kıvılcım herkese görünür. Sohbeti yönlendirdiği anda değil, besleyip büyüttüğü anda kendini belli eder. Kahkahasında ölçü vardır ama içtenlik daha fazladır.
İnce bükülümlü orta kestane saçları omzuna düştüğünde ve kahverengi gözleri karşısındakine döndüğünde, Aybüke'nin taşıdığı zarafet tanımlanmaktan çok hissedilir. Fine dining akşam yemekleri, sanat galerisi açılışları ve kurumsal gala gecelerinde bu zarafet kendisini en doğal biçimde ortaya koyar. Minimalist kesimli, temiz hatlı giyim tercihiyle kalabalık içinde öne çıkmaktan değil, kalitesiyle fark yaratmaktan yana durur. Sosyal içici olarak şarap eşliğinde sürdürülen uzun ve keyifli sohbet masalarında hem misafirperver hem yerindedir. Yanında bulunmak, her daveti biraz daha özel kılar.
Ankara Etlik, şehrin koşuşturmasından belirli bir mesafede duran, kendine has bir ritme sahip bir bölgedir. Çevresindeki seçkin mekanlar, sakin cadde atmosferi ve bölgeye özgü sosyal doku, gösterişten uzak ama kaliteden ödün vermeyen bir yaşam anlayışını yansıtır. Ankara Etlik model sahnesi içinde Aybüke, bu anlayışın tam karşılığıdır: ince bir esmerlik, Doğu Avrupa zarafetinin doğal bir dokunuşuyla birleşince ortaya özgün, dikkat çekici bir profil çıkar. Ankara'nın seçkin etkinlik çevrelerinde bu tür bir uyum nadiren rastlanan bir şeydir ve Aybüke bunu çaba göstermeksizin, yalnızca kendisi olarak başarır.
